Royal Property
← Dziennik

Osoby zameldowane w sprzedawanym lub kupowanym lokalu — wymeldowanie decyzją z art. 35 i granice tej procedury

Zameldowanie nie daje prawa do lokalu, a mimo to bywa osią sporów przy sprzedaży. Jak działa wymeldowanie decyzją administracyjną, kto może o nie wnosić i co zmienia sprzedaż lokalu w trakcie sprawy?

Zameldowanie nie daje prawa do lokalu, a mimo to bywa osią sporów przy sprzedaży. Jak działa wymeldowanie decyzją administracyjną, kto może o nie wnosić i co zmienia sprzedaż lokalu w trakcie sprawy? Obraz wygenerowany przez sztuczną inteligencję

Zameldowanie bywa traktowane jak pieczątka w sprawie własności. Skoro ktoś jest zameldowany w mieszkaniu, to coś mu tam przysługuje, a skoro mieszkanie sprzedaje właściciel, to wymelduje wszystkich jednym pismem. Obie intuicje są błędne. Zameldowanie to wpis w rejestrze mieszkańców, a wymeldowanie, jeśli osoba nie zrobi tego sama, wymaga decyzji organu gminy opartej na dowodach, że ktoś faktycznie wyprowadził się z lokalu.

Przy sprzedaży lokalu sprowadza się to do dwóch pytań: kto jest w nim zameldowany i czy nadal tam mieszka. W wyrokach omawianych niżej spór dotyczył małżonków pozostających w konflikcie, rodziny pracującej za granicą i lokalu sprzedanego w trakcie sprawy o wymeldowanie. Za każdym razem organ i sąd pytali o to samo: gdzie ta osoba faktycznie mieszka i czy opuściła lokal na stałe.

Opisujemy stan prawny według tekstu jednolitego ustawy o ewidencji ludności (Dz.U. 2026 poz. 384), kart informacyjnych Warszawy 19115 i trzech wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych z lat 2025–2026. To nie jest porada prawna ani ocena czyjejś sytuacji. W konkretnej sprawie rozstrzyga organ gminy, a w razie sporu sąd.

Zameldowanie to wpis w rejestrze, nie prawo do lokalu

Obowiązek meldunkowy ma trzy elementy: zameldowanie się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, wymeldowanie się z niego i zgłoszenie wyjazdu za granicę (art. 24 ust. 2). Zameldować się trzeba najpóźniej w 30. dniu od przybycia (art. 27 ust. 1). Naraz można być zameldowanym na jeden pobyt stały i na jeden czasowy (art. 27 ust. 2). Pobyt stały to zamieszkanie pod danym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1), a pobyt czasowy to przebywanie poza miejscem pobytu stałego dłużej niż trzy miesiące (art. 25 ust. 4).

Przy zameldowaniu pobyt w lokalu potwierdza jego właściciel albo inny podmiot dysponujący tytułem prawnym. W zgłoszeniu elektronicznym osoba z własnym tytułem dołącza dokument, który go potwierdza, a osoba bez tytułu dołącza oświadczenie właściciela (art. 28 ust. 2 i 2a). Za wpisem w rejestrze stoi więc czyjeś oświadczenie lub umowa, ale sam wpis żadnego prawa nie tworzy. Ustawa mówi to wprost:

Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. — art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, Dz.U. 2026 poz. 384

Sądy administracyjne powtarzają tę zasadę w dwie strony. Zameldowany bez tytułu prawnego nie zyskuje prawa do mieszkania. Wymeldowany z kolei nie traci prawa, które do lokalu miał, na przykład udziału we współwłasności albo najmu. W wyroku z Gliwic z marca 2026 r. sąd podkreślił, że wymeldowanie jest stwierdzeniem faktu i nie wpływa na uprawnienia do lokalu ani na stosunki własnościowe (pełny tekst wyroku — dlajurysty.pl). Stąd drugi wniosek: argument „mam tytuł prawny, więc nie można mnie wymeldować” nie działa w postępowaniu meldunkowym, a argument „jestem zameldowany, więc mogę zostać” nie działa w sporze o wydanie lokalu.

Kto opuszcza miejsce pobytu stałego, sam ma obowiązek się wymeldować (art. 33 ust. 1). Wymeldować się można także przez zameldowanie w nowym miejscu (art. 33 ust. 3) albo elektronicznie, przez usługę ministra właściwego do spraw informatyzacji (art. 33 ust. 4). Dla sprzedającego, który przeprowadza się do nowego domu, to element przeprowadzki. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy zameldowana osoba nie dopełni tego obowiązku sama.

Art. 35: kto może wnioskować i o co

Na takie sytuacje ustawa przewiduje tryb decyzji administracyjnej. Przepis brzmi tak:

Organ gminy […] wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. — art. 35 ustawy o ewidencji ludności, Dz.U. 2026 poz. 384; to samo brzmienie podaje ArsLege

Z tego jednego zdania wynikają trzy rzeczy.

  • Kto składa wniosek. Właściciel lub inny podmiot z tytułem prawnym do lokalu. Ustawa wymienia jako dowód tytułu m.in. umowę, odpis z księgi wieczystej lub jej wyciąg z działów I i II, a także rozstrzygnięcie administracyjne albo sądowe (art. 28 ust. 2b). Organ może też wszcząć sprawę sam, z urzędu.
  • Jakie przesłanki muszą być spełnione łącznie. Osoba opuściła lokal i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Gdy któregoś elementu brakuje, decyzji o wymeldowaniu nie ma podstawy wydać.
  • Jaka jest forma i charakter rozstrzygnięcia. Organ załatwia sprawę decyzją (art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Dz.U. 2025 poz. 1691). Sądy w Gliwicach i w Gdańsku opisują ją jako decyzję związaną: gdy przesłanki są spełnione, organ ma obowiązek ją wydać. To nie jest uznaniowość, ale też nie skrót, bo przesłanki trzeba udowodnić.

Co do aktualności przepisu: według rejestru ELI po obwieszczeniu o tekście jednolitym z marca 2026 r. ustawę zmienia jedna nowelizacja, Dz.U. 2026 poz. 1206, i dotyczy ona dostępu banków do danych (art. 23m i 49a). Rządowy projekt z druku sejmowego 2996 zmienia z kolei wyłącznie art. 49a, czyli dostęp zakładów ubezpieczeń do danych o dowodach osobistych. Żadna z tych zmian nie dotyka art. 28–35.

„Opuścił lokal” — co sądy uznają za trwałe i dobrowolne

Ustawa nie definiuje słowa „opuścił”, więc znaczenie nadają mu sądy, w oparciu o definicję pobytu stałego z art. 25 ust. 1. Według wyroku z Gliwic miejscem pobytu stałego jest lokal, w którym osoba ma swoje centrum życiowe: mieszka, nocuje, je, przechowuje rzeczy potrzebne na co dzień, przyjmuje gości i korespondencję. Opuszczenie oznacza więc, że osoba tam nie przebywa i ma zamiar nie wracać na stałe, zwykle dlatego, że założyła ośrodek swoich spraw gdzie indziej. Sam zamiar ocenia się po całokształcie zachowań, a nie po oświadczeniach: liczy się sposób wyprowadzki, miejsce pracy i nauki, a także to, czy osoba mogłaby realnie w lokalu zostać.

Karta Warszawy 19115 streszcza ten sam wymóg dla urzędników i wnioskodawców: z materiału dowodowego ma wynikać, że osoba w lokalu nie przebywa, a wyprowadziła się z własnej woli (Warszawa 19115 — wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej, karta AO/02/05/K, aktualizacja z 10 lipca 2026 r.). Jak to wygląda na przykładach z omawianych wyroków:

OkolicznośćJak ocenił ją sąd
Oświadczenie osoby, że „tymczasowo” nie mieszkaNie przesądza samo. W Gliwicach organ zestawił je z oględzinami lokalu, informacją policji, zwrotami awizowanej korespondencji i brakiem opłat za lokal. Sprzeczne wersje pełnomocnika osłabiły wiarygodność strony
Meble i rzeczy pozostawione w lokaluSame nie wystarczą, by uznać lokal za miejsce stałego pobytu. Liczy się, gdzie osoba koncentruje sprawy życiowe
Okazjonalne pobyty przy wizytach w krajuNie wyłączają wymeldowania, jeśli lokal przestał być centrum życiowym
Zapowiedź powrotu „kiedyś”Deklaracja powrotu w nieokreślonej przyszłości sama nie blokuje wymeldowania. Trwałość nie oznacza „na zawsze”, wystarczy dostatecznie długi okres
Wyprowadzka w czasie interwencji policji i konfliktu rodzinnegoW Warszawie sąd uznał za zasadną odmowę wymeldowania, bo osoba nie wyszła w pełni dobrowolnie i bez zamiaru powrotu
Brak tytułu prawnego u osoby wymeldowywanej (np. ustna umowa użyczenia)Bez znaczenia dla art. 35: decyzja nie rozstrzyga o tytule do lokalu

Linia orzecznicza nie jest identyczna w każdym szczególe. W wyroku warszawskim sąd cytuje starszy pogląd, według którego dobrowolność ma znaczenie drugorzędne, jeśli opuszczeniu towarzyszy zamiar trwałego odejścia, a jednocześnie uznaje odmowę wymeldowania za zasadną, bo wyprowadzka nastąpiła pod presją konfliktu (wyrok WSA w Warszawie z września 2025 r. — dlajurysty.pl). Wyrok z Gliwic przypomina z kolei, że na równi z wyprowadzką dobrowolną traktuje się sytuacje, w których osoba nie może dalej mieszkać z powodów prawnych lub faktycznych. O wyniku decydują ustalenia faktyczne w konkretnej sprawie.

Dwa światy, administracyjny i cywilny, stykają się tutaj w jednym punkcie. Kto twierdzi, że został z lokalu usunięty, ma w prawie cywilnym roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego (art. 344 § 1 Kodeksu cywilnego, Dz.U. 2026 poz. 795), które wygasa, jeśli nie jest dochodzone w ciągu roku od naruszenia (§ 2). W sprawie warszawskiej sąd administracyjny wskazał, że organ ma uwzględnić cywilny wyrok o przywróceniu posiadania lokalu, bo wpływa on na ocenę, czy wcześniejsze opuszczenie lokalu było dobrowolne i trwałe. W Gliwicach organ odwoławczy zauważył z kolei, że strona takiego pozwu nie złożyła.

Gdy ktoś nadal mieszka, wymeldowanie nie jest eksmisją

Art. 35 wymaga, żeby osoba lokal opuściła. Jeśli mieszka w nim nadal, wniosek o wymeldowanie nie ma przesłanki, a ewentualny spór o to, kto ma prawo w lokalu przebywać, toczy się przed sądem cywilnym. Właściciel może żądać od osoby, która faktycznie włada jego rzeczą, wydania jej, chyba że ta osoba ma skuteczne wobec właściciela uprawnienie do władania (art. 222 § 1 Kodeksu cywilnego). Egzekucja obowiązku opróżnienia lokalu należy do komornika, który najpierw wzywa dłużnika do dobrowolnego wykonania obowiązku w wyznaczonym terminie (art. 1046 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, Dz.U. 2026 poz. 468).

Są tu zabezpieczenia dla osoby usuwanej. Gdy dłużnik nie ma tytułu do innego lokalu, w którym może zamieszkać, komornik co do zasady wstrzymuje czynności do czasu wskazania przez gminę tymczasowego pomieszczenia (art. 1046 § 4 KPC). Do tego dochodzi zimowy okres ochronny: wyroków nakazujących opróżnienie lokalu nie wykonuje się od 1 listopada do 31 marca następnego roku włącznie, o ile eksmitowanej osobie nie wskazano miejsca przekwaterowania (art. 16 ustawy o ochronie praw lokatorów, Dz.U. 2023 poz. 725). Wyjątki dotyczą m.in. opróżnienia z powodu przemocy w rodzinie (art. 17). W listopadzie 2026 r. okres ochronny już trwa.

Przebieg samej sprawy o opróżnienie lokalu przez najemcę opisaliśmy w tekście o eksmisji najemcy z lokalu premium. Tu zostaje jedno rozróżnienie praktyczne: decyzja o wymeldowaniu porządkuje rejestr, a wydanie lokalu jest osobną sprawą z innym trybem i innymi terminami.

Zanim dojdzie do aktu: co mogą sprawdzić właściciel i kupujący

W Warszawie istnieją dwie ścieżki, które łatwo pomylić.

Zaświadczenie z rejestru mieszkańców dla właściciela lokalu. Karta 19115 wymienia wśród informacji, które można w nim otrzymać, liczbę lub brak osób zameldowanych w lokalu, którego wnioskodawca jest właścicielem. Opłata skarbowa wynosi 17 zł, odpowiedź przychodzi w ciągu 7 dni, a wniosek składa się w delegaturze Biura Administracji i Spraw Obywatelskich, pocztą lub przez mObywatela (Warszawa 19115 — zaświadczenie z rejestru mieszkańców, karta AO/01/06/K). Zaświadczenia, które zwykle zbiera sprzedający, zestawiliśmy w tekście o zaświadczeniach urzędowych przed transakcją.

Udostępnienie danych jednostkowych dla osoby, która właścicielem jeszcze nie jest. Ustawa nazywa danymi jednostkowymi informacje o jednej osobie albo imiona i nazwiska wszystkich osób zameldowanych pod jednym adresem (art. 47 ust. 4). Mogą je dostać osoby, które wykażą interes prawny, a także te, które wykażą interes faktyczny, pod warunkiem zgody osób, których dane dotyczą (art. 46 ust. 2 pkt 1 i 3). Organ występuje wtedy o zgodę i wyznacza na nią od 7 do 14 dni, a milczenie osoby jest traktowane jak odmowa (art. 46 ust. 2a). Odmowa następuje decyzją (art. 47 ust. 3).

Karta warszawska podaje opłatę 31 zł i termin do 30 dni (Warszawa 19115 — udostępnienie danych jednostkowych, karta AO/01/09/K, aktualizacja z 29 października 2026 r.). Interes prawny trzeba uzasadnić wskazaniem przepisu prawa materialnego albo dokumentami, a wśród przykładów karta wymienia wierzytelność oraz sprawy sądowe o nabycie spadku, zniesienie współwłasności i ochronę dóbr osobistych. Umowy przedwstępnej kupna wśród przykładów nie ma. Czy interes kupującego zostanie uznany, ocenia organ w konkretnej sprawie, więc nie można tego zakładać z góry.

Wniosek o wymeldowanie w Warszawie, krok po kroku

Karta AO/02/05/K opisuje procedurę dla osoby z tytułem prawnym do lokalu, w którym zameldowana jest osoba, która się wyprowadziła. Zestawiamy ją z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:

EtapCo mówi karta i przepis
WniosekFormularz wniosku o wymeldowanie w drodze decyzji; wniosek wszczyna postępowanie administracyjne
DokumentyDo wglądu dokument tożsamości i oryginał dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu (karta podaje przykłady: akt notarialny, umowa najmu); pełnomocnictwo, jeśli w sprawie działa pełnomocnik
Opłaty10 zł opłaty skarbowej za decyzję, zwrot po decyzji umarzającej na wniosek; 17 zł za pełnomocnictwo (dla małżonka, wstępnych, zstępnych i rodzeństwa bez opłaty)
Gdzie złożyćDelegatura Biura Administracji i Spraw Obywatelskich właściwa dla dzielnicy położenia lokalu; pocztą na adres tej delegatury; kancelaria ogólna urzędu, Al. Jerozolimskie 44
Termin dla urzęduDo miesiąca, w sprawach szczególnie skomplikowanych do dwóch miesięcy (art. 35 § 3 KPA)
Odwołanie14 dni od doręczenia decyzji, do Wojewody Mazowieckiego przez Prezydenta m.st. Warszawy (art. 127 § 2 i art. 129 § 2 KPA); odwołanie wniesione w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 KPA)
Skarga do sądu30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia (art. 53 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2026 poz. 143)

Terminy z tabeli to terminy dla organu, a nie prognoza czasu, po którym wpis zniknie z rejestru. Wnioskodawca zwykle zderza się z dodatkowymi czynnościami dowodowymi. W sprawie z Gliwic, w której strona zaprzeczała opuszczeniu lokalu, wniosek wpłynął w lutym 2025 r., decyzja pierwszej instancji zapadła w lipcu, wojewoda utrzymał ją pod koniec sierpnia, a sąd oddalił skargę dopiero w marcu 2026 r. Organ przeprowadził rozprawę administracyjną, oględziny lokalu i zebrał informacje od policji. To przykład sprawy spornej w innym mieście, nie wzorzec dla każdego wniosku, ale pokazuje, ile elementów składa się na „wymeldowanie decyzją”.

Akt notarialny, wydanie lokalu i zmiana właściciela w toku sprawy

Wyrok sądu w Gdańsku z marca 2026 r. dotyczy sytuacji, o której w transakcjach łatwo zapomnieć. Spółdzielnia mieszkaniowa złożyła wniosek o wymeldowanie osoby z lokalu. W trakcie sprawy, w czerwcu 2025 r., lokal został wyodrębniony i sprzedany spółce, która podtrzymała wniosek, a w lipcu 2025 r. pierwsza instancja wydała decyzję o wymeldowaniu. Wojewoda uchylił ją i umorzył postępowanie, bo dotychczasowy wnioskodawca utracił interes prawny, a sąd oddalił skargę nowego właściciela (pełny tekst wyroku — dlajurysty.pl).

Rozumowanie sądu wygląda tak. Sprawa o wymeldowanie nie dotyczy praw zbywalnych ani dziedzicznych, więc nowy właściciel nie wstępuje w miejsce poprzedniego wnioskodawcy na podstawie art. 30 § 4 KPA. Prawo do złożenia wniosku ma charakter osobisty, a nabywca ma własny interes prawny i może uruchomić nowe postępowanie. Organ meldunkowy może także działać z urzędu. Podstawą umorzenia jest art. 105 § 1 KPA, który nakazuje zakończyć w ten sposób sprawę pozbawioną przedmiotu. Zachowujemy tu ostrożność: to wyrok sądu pierwszej instancji, a z dostępnego tekstu nie wynika, czy jest prawomocny. Sąd zwrócił też uwagę, że w tej sprawie własność lokalu powstała dopiero po wyodrębnieniu, co ma znaczenie dla pojęcia następstwa prawnego, więc to wskazówka, a nie gotowa reguła dla każdej sprzedaży.

Wniosek praktyczny jest taki, że wymeldowanie rozpoczęte przez sprzedającego nie musi automatycznie „przejść” na kupującego. Karta warszawska pozwala też odzyskać 10 zł opłaty, jeśli postępowanie zakończy się umorzeniem, ale trzeba o to wnioskować. Nabywca ma natomiast w ręku dokument, którego karta wymaga do wglądu: akt notarialny potwierdzający własność.

Osobną kwestią jest wydanie lokalu. Tytułem egzekucyjnym bywa także akt notarialny z poddaniem się egzekucji przez dłużnika, o ile dotyczy wydania rzeczy oznaczonej indywidualnie, a w treści aktu określono termin albo zdarzenie warunkujące wykonanie (art. 777 § 1 pkt 4 KPC). Tytuł egzekucyjny staje się podstawą egzekucji po opatrzeniu klauzulą wykonalności (art. 776). Czy i w jakim zakresie taki zapis trafi do konkretnego aktu, ustalają strony z notariuszem, my wskazujemy tylko, że prawo przewiduje taką konstrukcję. Przebieg wizyty w kancelarii opisaliśmy w tekście o akcie notarialnym przy zakupie nieruchomości, a to, co dzieje się z lokalem w dniu przekazania, w tekście o protokole zdawczo-odbiorczym.

Pytania, które porządkują dokumenty przed aktem

Poniższa lista nie jest poradą prawną. To zestaw pytań, które wynikają z przepisów i wyroków opisanych wyżej.

  1. Ile osób jest zameldowanych i na jaki pobyt? Stały czy czasowy, i od kiedy. Odpowiada na to zaświadczenie z rejestru dla właściciela.
  2. Czy te osoby faktycznie mieszkają w lokalu? A jeśli nie, od kiedy i gdzie. To pytania o fakty, o które pyta organ w postępowaniu z art. 35.
  3. Na jakiej podstawie ktoś został zameldowany? Zameldowanie wymagało potwierdzenia właściciela albo dokumentu tytułu (art. 28 ust. 2 i 2a), więc pytanie dotyczy dokumentu, który za tym wpisem stoi: umowy, użyczenia lub oświadczenia właściciela.
  4. Czy toczy się lub toczyło postępowanie o wymeldowanie? Kto jest wnioskodawcą i na jakim jest etapie; zmiana właściciela może je zakończyć umorzeniem.
  5. Czy trwa sprawa cywilna o wydanie lokalu lub przywrócenie posiadania? To dwa różne roszczenia (art. 222 i art. 344 KC), a ich wynik wpływa na ocenę dobrowolności wyprowadzki.
  6. Do kiedy i na jakich warunkach sprzedający wydaje lokal? I czy akt zawiera poddanie się egzekucji z art. 777 § 1 pkt 4 KPC.
  7. Czy sprzedający sam wymelduje się przed wydaniem? Ustawa nakłada taki obowiązek i dopuszcza wykonanie go przez zameldowanie w nowym miejscu (art. 33 ust. 1 i 3).

Adres zamieszkania zamiast zameldowania: co zapowiada MSWiA

Przepisy meldunkowe mogą się wkrótce zmienić, choć nie w tej chwili. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformowało 2 kwietnia 2026 r., że pracuje nad zastąpieniem adresu zameldowania adresem zamieszkania w rejestrze PESEL. Według komunikatu dane adresowe mają trafiać automatycznie do innych rejestrów, zgłoszenie miejsca zamieszkania ma być możliwe w aplikacji mObywatel, a właściciele nieruchomości mają dostać narzędzia chroniące przed nieuprawnionym zgłoszeniem pod ich adresem, w tym możliwość wnioskowania o weryfikację takiego zgłoszenia. Za składanie nieprawdziwych oświadczeń mają być przewidziane sankcje karne (komunikat na gov.pl).

Na tym etapie komunikat mówi o konsultacjach roboczych między resortami i o gotowości zmian do wdrożenia w 2028 r. Nie podaje numeru projektu ani brzmienia przepisów, a wśród druków sejmowych do 12 listopada 2026 r. nie znaleźliśmy projektu o takiej zmianie. Do czasu uchwalenia nowych przepisów obowiązują art. 28, 33 i 35 w opisanym wyżej brzmieniu. Dla transakcji zawieranej dziś liczy się więc stan prawny z dnia aktu, a nie zapowiedź.

Podsumowanie

  • Zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym (art. 28 ust. 4) i nie tworzy prawa do lokalu, a wymeldowanie takiego prawa nie odbiera.
  • Wymeldowanie decyzją z art. 35 wymaga dwóch rzeczy łącznie: opuszczenia lokalu i niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Wniosek składa właściciel lub podmiot z tytułem prawnym, a organ może też działać z urzędu.
  • Sądy oceniają trwałość i dobrowolność wyprowadzki po całokształcie okoliczności; same oświadczenia, meble w lokalu czy zapowiedź powrotu „kiedyś” nie rozstrzygają sprawy.
  • Gdy ktoś nadal mieszka w lokalu, wymeldowanie nie jest właściwą drogą; wydanie lokalu to osobna sprawa cywilna z własnymi zabezpieczeniami, w tym zimowym okresem ochronnym do 31 marca.
  • W Warszawie właściciel dostaje zaświadczenie o liczbie osób zameldowanych za 17 zł, a dane o zameldowanych dla osoby bez prawa do lokalu wymagają wykazania interesu i kosztują 31 zł.
  • Wymeldowanie na wniosek kosztuje 10 zł opłaty skarbowej; odwołanie składa się w 14 dni, skargę do sądu w 30 dni.
  • Sprzedaż lokalu w toku sprawy o wymeldowanie może zakończyć ją umorzeniem, a nabywca ma własny interes prawny do złożenia nowego wniosku (wyrok WSA w Gdańsku, marzec 2026 r.).
  • MSWiA zapowiada zastąpienie adresu zameldowania adresem zamieszkania w PESEL do 2028 r.; na dziś obowiązują przepisy ustawy o ewidencji ludności w tekście jednolitym z 2026 r.

Jeśli planujesz transakcję w segmencie premium w Warszawie i chcesz uporządkować dokumenty dotyczące stanu zameldowania przed aktem, zapraszamy do kontaktu.

Sources